Mijn liefde voor radio begon al toen ik als jochie van een jaar of tien, twaalf op zolder plaatjes aan het draaien was. Geen luisteraars, wel een fascinatie. Het idee dat je zelf een zender kon hebben en bepalen wat mensen zouden horen, leek me te gek. In die tijd was er maar één optie als je het serieus wilde. Een piratenzender beginnen. Die stap heb ik nooit gezet. In 1994 belandde ik wel bij de Lokale Omroep Spakenburg, die ooit als piraat is begonnen. De LOS is enkele jaren geleden opgegaan in de streekomroep Eemland1. Daar ben ik nog steeds actief als vrijwilliger. M’n werk heb ik er nooit van gemaakt, maar in de loop der jaren is het radiomaken wel meer geworden dan alleen een programma presenteren.
Er zijn momenten dat je je afvraagt waarom niet veel meer christenen een spontane allergische reactie krijgen. Uitgerekend in de week voorafgaand aan Pasen, wanneer de kerk stilstaat bij het lijden en sterven, en op Paasmorgen bij de opstanding van Jezus Christus, wordt in het Witte Huis een president bejubeld en vergeleken met Jezus. Door een evangeliste notabene. Paula White-Cain. Niet letterlijk voorgesteld als een tweede messias natuurlijk, maar wel zó, dat het gevaarlijk dichtbij komt. De vergelijkingen die werden wel gemaakt. Verraad. Arrestatie. Valse beschuldigingen. Overwinning. Opstandingstaal. Dan voel ik wel aan dat hier iets niet klopt. Sterker nog, voor mij schuurt dit niet alleen, maar gaat het een fundamentele grens over.